Στο Πάμε Δανάη βρέθηκε χθες η Βίκυ Σταυροπούλου και αναφέρθηκε στο Χρήστο Χατζηπαναγιώτη . Πιο συγκεκριμένα είπε
«Ήμουν παρούσα, ήταν κάτι πολύ δύσκολο, αλλά ήμασταν τυχεροί μέσα στην ατυχία. Γιατί εγώ ήμουν στον επάνω όροφο, ήταν βράδυ, και ο Χρήστος ήταν στον κάτω. Ευτυχώς μιλούσαμε στο τηλέφωνο με την Ελένη Κούρκουλα και λέω ευτυχώς, γιατί εάν εκείνος έλεγε αυτό το “σβήνω” στην ένταση που το είπε από τον κάτω όροφο, δεν θα τον είχα ακούσει και δεν θα είχα αντιληφθεί τι συνέβαινε. Μας έσωσε, δηλαδή, το τηλεφώνημα.
Ήταν σοκαριστικό, δεν υπάρχει άλλη λέξη να το περιγράψω! Κινητοποιηθήκαμε γρήγορα, ήρθε και το ασθενοφόρο γρήγορα και οι άνθρωποι στο Γεννηματάς έπεσαν όλοι από πάνω του και τέλειωσαν όλα καλά. Ήταν τέτοια η σύγχυση. Θα σας πω κάτι που δεν το έχω ξαναπεί. Όταν ήμουν μέσα στο ασθενοφόρο και πηγαίναμε και τον ακούμπησα κάποια στιγμή στο χέρι για να του δώσω κουράγιο, ότι όλα θα πάνε καλά, το χέρι του ήταν τόσο παγωμένο, που εκεί έπαθα σοκ, είπα “τι είναι τώρα αυτό;”. Έχω εκπαιδευτεί να είμαι ψύχραιμη στις κρίσιμες στιγμές ή τουλάχιστον να δείχνω ψύχραιμη. Φαινόταν ότι ήμουν ψύχραιμη, αλλά μέσα μου υπήρχε ταραχή. Ευτυχώς, είχαμε αίσιο τέλος», συνέχισε.
Σε άλλο σημείο μίλησε για την τηλεοπτική της επιστροφή. «Χαίρομαι που επανέρχονται οι κωμωδίες. Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που με σκέφτονται για τις δουλειές και νιώθω ευγνωμοσύνη που χτυπάει το τηλέφωνό μου και μου γίνονται προτάσεις και για παιχνίδια και για σειρές. Δεν ήταν η στιγμή για να πω το “ναι”. Εγώ τηλεόραση – και νομίζω οι περισσότεροι από εμάς – κάνουμε τηλεόραση για τα χρήματα αρχικά, αλλά να μας αρέσει και κάτι. Το θέατρο απλώς τους συντηρεί. Τώρα, επειδή είχα την τύχη να έχω κάνει τρεις σειρές, “Είσαι το ταίρι μου”, “7 θανάσιμες πεθερές”, “Κάτω Παρτάλι”, μου είναι πολύ δύσκολο να με ξαναδώ σε κάτι. Πρέπει να τρελαθώ με αυτό που θα διαβάσω για να πω το “ναι”», εξήγησε.
Μιλώντας για τα προσωπικά της, αποκάλυψε: «Αυτό που ονειρεύομαι είναι να είμαι πάντα με ανθρώπους που αγαπάω, με τους φίλους μου, που για μένα είναι σταθερή αξία στη ζωή μου, και να περνάω ξέγνοιαστα, που μου λείπει πολλές φορές».
Και πρόσθεσε: «Δεν επαναπαυόμαστε ποτέ σε καμία σχέση. Ακόμη και η σχέση με τους φίλους μας θέλει δουλειά για να κρατηθεί. Είναι μία παγίδα για μένα ότι είμαι τόσο προστατευμένη και υπάρχουν φορές που λες “δεν μου λείπει τίποτα”. Βέβαια, αν έρθει ένας έρωτας, με το καλό να έρθει. Απλώς μεγαλώνοντας δυσκολεύουν τα πράγματα, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις. Ποτέ δεν ξέρεις όμως»
