Στο Gala και στο Γιάννη Βίτσα μίλησε η Νάντια Μπουλέ και είπε
«η αλήθεια είναι πως όταν ήρθε η μικρή στον κόσμο, χωρίς αυτό να είναι συνειδητό και προγραμματισμένο, πάρα πολύ αυθόρμητα και φυσικά μού γεννήθηκε η ανάγκη να είμαι πολύ κοντά της. Οπότε έκανα πίσω επαγγελματικά. Ήμουν συνέχεια δίπλα της κι έτσι προέκυψε ο θηλασμός για τόσο καιρό (σ.σ. μέχρι τα δυόμιση της χρόνια). Δεν ήξερα ότι θα μου έβγαινε μια τέτοια ανάγκη. Δεν ήμουν από τις γυναίκες που επιθυμούσαν διακαώς να αποκτήσουν παιδί».
«Από τότε που ήρθε, όμως, άλλαξε πολύ ο τρόπος που έβλεπα κυρίως τη δουλειά. Μέχρι τότε ήμουν εργασιομανής και χωρίς σταματημό σε σχέση με τα ωράρια. Μου έκανε κι εμένα εντύπωση να παρατηρώ τον εαυτό μου ν’ αλλάζει τελείως μπροστά σε αυτό. Μου προέκυψαν επίσης περισσότερες φοβίες. Αυτό από τη μία με θυμώνει και από την άλλη προσπαθώ να το επεξεργαστώ. Φοβάμαι από το να μην αρρωστήσει μέχρι να προσέξω στο αυτοκίνητο, τα ταξίδια με το αεροπλάνο, να τρώει καλά. Τα πάντα. Ανακαλύπτεις ξανά τον εαυτό σου μέσα από την απόκτηση ενός παιδιού».
Τι ανακάλυψες για τον εαυτό σου;
Καταρχάς, αυτές τις φοβίες που ξεπήδησαν και για τις οποίες χρειάστηκε και χρειάζεται λίγη βοήθεια για να τις διαχειριστώ. Επίσης, βλέπω πολύ διαφορετικά όλα τα παιδιά του κόσμου. Πριν δεν είχα ιδιαίτερη επαφή μαζί τους. Θεωρώ, όμως , ότι δεν γίνεται να αγαπάς το παιδί σου χωρίς να αγαπάς πραγματικά και όλα τα παιδιά. Όλα θα μπορούσαν να είναι το παιδί σου και το παιδί σου είναι ένα από αυτά.
Φοβόσουν να γίνεις μαμά;
Όχι, απλώς θεωρούσα ότι δεν ήμουν έτοιμη. Πίστευα και το πιστεύω ακόμα ότι κάθε άνθρωπος οφείλει να περνάει ένα διάστημα προσηλωμένος στον εαυτό του, για να κυνηγήσει τα όνειρα του και για να κάνει δουλειά με τον εαυτό του, ώστε να μην έχει απωθημένα. Το βρίσκω πολύ σημαντικό.
